سوز شب و آه سحرگاه

او را که درون دل سوز و شرری باشد

چون دل نگشاید در، آن را سببی باشد

رو بر در دل بنشین کان دلبر پنهانی

وقت سحری آید یا نیمه شبی باشد

این روزها به همین «سحر» و نیمه شب» زیاد فکر میکنم. در بسیاری از اشعار کلاسیک ما از «آه شب» و «دعای سحر»  بسیار یاد شده است و شب زنده داری و دعای سحرگاهان کلید رسیدن به مقصود معرفی شده است:

دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است

بدین راه و روش میرو که با دلدار پیوندی

تصور میکنم آنچه دعای سحر را چنین کارگر میکند، همانا قوفیق قصد و اراده ی شب زنده داری و انجام آن است، فارغ از آنچه که در دعا می آید…

همین که فرد اراده میکند که از خواب شیرین برخیزد و زمانی را به استغفار و استغاثه اختصاص دهد، توفیق دعا نصیبش شده است و به همراه آن توفیق استجابت آن. چه بسیار شب هایی که در اماکن مقدسی بوده ایم و خواسته ایم نیمه شبی را برای دعا بیدار بمانیم و این توفیق را نداشته ایم…

به شخصه اراده و انجام عمل «دعا کردن» را نوعی توفیق میدانم که به دنبالش امید استجابت نیز می آید.

در همین دعاهای نیمه شب است که آدمی از خلال سخنانی که با خدایش میگوید خود را می یابد. از گذشته که سخن می گوید، مسیری را که رفته است به یاد می آورد. از حال خود که میگوید به زیر پای خود نگاه می اندازد و داشته ها و نداشته هایش را می بیند. و هنگاهی که حاجتی را مطرح میکند، آینده اش را متصور می شود.

وقتی چنین توفیقت میدهد که برخیزی، با او سخن بگویی و او گوش فرا دهد، چگونه میتوانی تصور کنی که نادیده ات بگیرد؟!

ما ذلک الظن بک…

بگذریم که به قول حافظ آن درس که به سحر میدهند در ره میخانه و بر دل دیوانه نهاده اند:

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

محصول دعا در ره جانانه نهدیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش

این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

…………………………………………………..

هر كجا بوى خـــــــــــــــــــــدا مى آيد                       خلق بين بى سر و پا مى آيد

زانك جان ها همه تشنه ست به وى                           تشنه را بانگ ســــقا مى آيد

شـــــــيرخوار كرمـــــــند و نگـــــــران                       تا كه مــــــــادر ز كجا مى آيد

در فراقــــــــند و هـــــمه منـــــتظرند                         كز كجا وصــــــل و لقا مى آيد

از مســـــــلمان و جــــــهود و ترســا                         هر سحر بانــــگ دعــا مى آيد

خــــنك آن هوش كه در گوش دلــش                          ز آســـمان بانگ صــلا مى آيد

گـــــــوش خـــــود را ز جفا پاك كنـيد                        زانك بانـــگى ز سمــــا مى آيد

گـــــوش آلوده ننوشــــد آن بانــــــگ                          هر سزايى به ســـــزا مى آيد

چشـــــم آلوده مكـــن از خد و خــال                           كـــان شهنشـــــاه بقا مى آيد

ور شد آلوده به اشكش مى شــوى                             زانـك از آن اشـــك دوا مــى آيد

كاروان شكر از مصـــــر رســـــــــــيد                        شـــــرفه گــــــام و درا مـى آيد

هين خمــــــــــش كز پى باقى غزل                            شــــــــاه گوينــــده مـا مى آيد

شمس تبریزی